Lonely Among Us

il. Juan Ortiz

Premiera: 2 listopada 1987
Reżyseria: Cliff Bole
Scenariusz: Michael Halperin

Przede wszystkim, ten odcinek niezawodnie przywodzi mi na myśl epizod Oryginalnej Serii, Journey to Babel, za który zresztą też odpowiedzialna była D.C. Fontana. Sytuacja jest podobna: oto Enterprise staje się poletkiem, na którym urzędują dwie – wrogo do siebie nastawione – rasy. Rzecz dość prosta, ale ze sporym potencjałem. Sporo tu zależy od wspomnianych już ras.
Tym razem jednak, inaczej niż w epizodzie z Oryginalnej Serii, kwestia poselstwa Antikanów i Selajów ma w gruncie rzeczy znaczenie mniejsze niż żadne. Do tego stopnia, że w czasie oglądania można w zasadzie zapomnieć, że jacyś goście w ogóle rezydują na pokładach USS Enterprise.
Nie znaczy to, że odcinek jako taki jest nudny czy coś – ot, po prostu trochę mylący na początku. Niemniej istota, która opanowuje po kolei członków załogi, to pomysł ze wszech miar ciekawy. I, oczywiście, spotykany już wcześniej. Począwszy od Where no man has gone before, który to odcinek rozpoczął radosny łańcuch przejmowania załogantów USS Enterprise przez obce inteligencje. Różnica polega na tym, że istota, która tutaj wdziera się w osobowości naszych bohaterów, ma w gruncie rzeczy pokojowe zamiary. To trochę przypomina tendencje z TASa, gdzie tak naprawdę wszyscy byli dobrzy i mili, tylko nie mogli się porozumieć i wszelkie konflikty wynikały z tego niezrozumienia. Byt, który spotyka kapitan Picard wraz załogą, jest właśnie czymś takim: chce dobrze, nie jest agresywny. Po prostu nie potrafi porozumieć się z ludźmi.

Jeśli o mnie chodzi, to jest naprawdę fajny odcinek. Po pierwsze, pokazuje nam inne rasy (mam tu na myśli, oczywiście, delegatów): robi to, ma się rozumieć, powierzchownie i niezbyt rzetelnie, niemniej przyjemnie się ogląda, jak uniwersum Star Treka jest zamieszkane przez jakieś inne humanoidalne rasy niż tylko ludzie, Klingoni, Wolkanie i Romulanie.

(źródło)
Po drugie jednak – i dla mnie jest to kwestia nawet istotniejsza – to pierwszy raz, kiedy w serialu dość istotną rolę gra Sherlock Holmes. W późniejszych epizodach ten motyw pojawi się niejednokrotnie, ale to właśnie stąd się wszystko zaczęło. Komandor Data poznał literackiego najlepszego detektywa ever. I ja się wcale nie dziwię temu zauroczeniu.


W ogóle taki odcinek-kryminał miał swój urok. Z jednej strony, mamy obcą cywilizację i niezbyt udolne próby porozumienia, z drugiej jednak: klasyczną zagadkę, w której pojawia się trup, podejrzani i motywy. No i Data pokazuje się jako bezbłędny, arogancki Sherlock, z fajką i przenikliwym umysłem. Ogromnie podoba mi się zarówno to, jak wczuwa się w rolę, jak również... no dobra, podoba mi się po prostu słowo „indubitably”. Strasznie fajnie brzmi, a w tym akurat odcinku używa się go ogromnie często. No ale przede wszystkim, mimo że odgrywając dość komiczną rólkę Sherlocka Holmesa, Data wciąż jest skuteczny i rzeczywiście pomaga w śledztwie. Nie stanowi tylko humorystycznego ozdobnika. Trudno mi tego nie doceniać, jako fance twórczości Arthura Conan Doyle'a.

Nie mam natomiast pojęcia, na czym polega to, że czasem przeskoczenie obcej energii powoduje utratę przytomności, a nawet śmierć, a czasem jest w zasadzie niedostrzegalne. Czy to wszystko się dzieje losowo? Czy może obca istota kontroluje ten proceder i jest w stanie regulować, ile własnej energii przesyła i w jakim stopniu to zaszkodzi ofierze? Nie dowiadujemy się tego z odcinka, a szkoda. W jakiś sposób to by mówiło nieco o tej formie życia.

Ja to rozumiem tak, że on próbuje na różne sposoby – z różnym natężeniem się porozumieć, dać o sobie znać. Peszek, że zawsze, gdy kogoś przejmuje, ktoś inny jest odwrócony tyłem…

(źródło)
Aczkolwiek wiemy o niej całkiem sporo, nie mogę tu narzekać: no i ogromnie podoba mi się motyw połączenia czystej energii z człowiekiem i próba wspólnej eksploracji kosmosu. To jest zresztą coś, za co zawsze lubiłam i ceniłam Star Treka: nieograniczone możliwości, jeśli chodzi o łączenie rozmaitych form życia. Oto człowiek miesza się z bytem będącym czystą energią, i nie wydaje się to niczym dziwnym. Nie w tym uniwersum, bo Star Trek nie takie rzeczy widział.

To w ogóle nie wydaje się dziwne, właśnie dlatego, że przecież robią takie rzeczy używając teleportera. Zmieniają ludzi w energię i już. Żadna nowość. Nie w Star Treku. Swoją drogą, szkoda, że istota nie pomyślała o porozumieniu dzięki ekranom, ale cóż – nie moja historia, nie powinnam się wtrącać.

To jest w istocie bardzo fajny epizod. Ma odpowiednio dawkowany humor, za który są odpowiedzialni nieokrzesani delegaci, zagadkę, za którą bierze się sam Sherlock Holmes, a także odpowiednią dawkę obcości, zapewnioną przez istotę składającą się wyłącznie z energii. Owszem, rozwiązanie całej intrygi jest dla widza dość ewidentne i można się zastanawiać, dlaczego załoga USS Enterprise to takie matołki, że nie widzą obcego, choćby im się go podało na tacy, niemniej i tak dość dzielnie sobie radzą i stosunkowo szybko wpadają na właściwy trop.

Po słabych początkach, Następne Pokolenie jak dla mnie w końcu wpada w odpowiedni rytm. Odchodzi od kopiowania Oryginalnej Serii (własne scenariusze wychodzą tu bez porównania lepiej niż te nawiązujące do TOSa) i tworzy swoje własne możliwości. I to jest fajne. Niesamowicie również ogląda się, jak kapitan Picard zrzeka się dowództwa i oficjalnie postanawia eksplorować kosmos jako czysta energia: oczywiście, widz dobrze wie, że nic z tego nie będzie, wszak serial potrwa jeszcze siedem sezonów i ze wszech miar wiadomo, że kapitan będzie miał całkiem sporo czasu antenowego, niemniej odcinek zdołał wykrzesać nieco obawy o życie Picarda i za to wielki plus.

To po prostu kawał rzetelnej roboty, która może nie przedstawia jakichś kosmicznych prawd ani nie zmienia światopoglądu widza, ale jest wcale przyjemną, wciągającą przygodą, którą śledzi się z prawdziwą przyjemnością. Jakkolwiek dość dziwnym znajduję zakończenie, w którym ludożerstwo stanowi element humorystyczny. Gdyby podłożyć inną muzykę pod wieść o zamordowanym delegacie i o tym, że kucharz miał go przyrządzić dla konkurencyjnej frakcji, byłby z tego nie lada wypasiony kosmiczny horror. A mamy heheszki…

Mamy też pewność, że żadna z tych ras nie jest gotowa aby stać się częścią Federacji…




– Captain Picard, you are now relieved of duty! I judge you to be disabled and mentally incapacitated!

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza